de zee

Ik kleed me uit, het strand is leeg
De wereld wacht in slaap op mij
Maar tevergeefs, want deze nacht
Maakt de koude zee mij vrij

Niet door verdergaan of praten
Niet door verdoven of negeren
Zij gedogen, maar dat haat ik
Hun zogenaamde tolereren

Dwars door de stilte klinkt gezang
En de vaagheid uit mijn geest verdwijnt
Het is een liedje zonder vragen
Dat in het maanlicht op de golven deint

Ik laat me drijven op die tonen
Dansend zing ik het lied mee
Ik prijs het leven en de goden
En laat me zinken in de zee

Lees meer...




Auteur: lucy | Reacties: 5
Categorie: Poëzie | Geplaatst: 2009-08-28 16:55
Afdrukken | Eigen verhaal inzenden?






Sleutelbeen

Ik sta aan de top van de wereld,
al sinds een jaar of twee
Ik was op een verjaardag,
en iemand nam jou mee

Ik hoopte ooit wakker te worden,
verstrengeld in één,
als ik kusjes geef op,
de kromming van je sleutelbeen

Ik sta aan de top van de wereld,
al sinds een maand of tien
Toen had ik genoeg moed om te vragen,
'Wil je soms wat doen misschien?'

Verdwaald in je blik,
zeggend hoe mooi je bent,
en jij repliceerde,
'jij bent een mooie vent'

En nu worden we wakker,
verstrengeld in één
Ik geef je kusjes op,
de kromming van je sleutelbeen


Lees meer...




Auteur: Timsalabim | Reacties: 0
Categorie: Poëzie | Geplaatst: 2008-12-04 00:02
Afdrukken | Eigen verhaal inzenden?






Vet

In het Volkspark, daar gebeurde het allemaal. Ik zat op een bankje in de buurt van de vijver met kleine steentjes te spelen. Die steentjes probeerde ik naar de overkant te gooien door ze over het water te laten stuiteren, maar de steentjes waren te klein en te licht van gewicht om deze taak te volbrengen en waaiden weer terug het water in. Plots liet ik per ongeluk één van de steentjes uit mijn hand glippen en hij ondervond dat de zwaartekracht toch echt bestond.

Terwijl het steentje de grond raakte meende ik een trilling van de aarde te voelen. Ik keek naar beneden, naar daar waar het steentje de grond had geraakt, en het steentje lag er nog. 'Vreemd,' dacht ik, 'zo zwaar voelde hij niet aan.' Deze gedachte was amper voltooid of er volgde nog een lichte trilling, terwijl er deze keer geen steentje naar de grond stortte. Verschrikt keek ik om mij heen, maar op dit moment was er niet zo bijzonder veel te zien. De trillingen volgde elkaar nu wat sneller op en ze leken ook wat heftiger te worden. Plots verscheen er een vrouw vanachter de bosjes op het gravelpad. Nu zeg ik wel vrouw, maar ze had het postuur van een groter wezen, een zwaarder wezen, een wezen zoals je normaal alleen in films ziet.

Vlug ging ik zo breed mogelijk op het bankje zitten, zodat er geen ruimte meer was voor de vrouw in aantocht om daar plaats te nemen. Terwijl ze dichterbij kwam kon ik haar beter bekijken. Ze was enorm! Ze had een strakke trui aan die het geweld van haar buik nauwelijks kon bedwingen en ook was er tussen de tweede kin van de vrouw en de opening van de trui geen vrije ruimte te bespeuren. Dit deed mij denken aan een oud grapje,

Hee, er zit wat op je kin!
.....
Nee, op die andere.

maar het leek mij niet gepast om een dergelijke opmerking te maken richting dit persoon. Bij elke stuiterbeweging -dat voor lopen door moest gaan- hobbelde de vetlagen heen en weer op een dergelijke manier dat mijn maag zich dichtspijkerde om te zweren nooit meer iets van vet tot zich te nemen. Haar bovenste buik kwam al zwetend onder haar trui vandaan en was daardoor zichtbaar voor de buitenwereld. De striae was duidelijk zichtbaar op haar buik en het deed mij denken aan een bovenaanzicht van een racecircuit, zoals de Nürburgring er ooit ook uitzag. De wanhoop was nu vast op mijn gezicht af te lezen en in paniek kneep ik in mijn arm, hopend dat ik wakker zou worden uit deze nachtmerrie, maar ik werd niet badend in zweet wakker in bed.

Ze naderde nog steeds het bankje en haar broek viel mij inmiddels ook op. Ooit was het de bedoeling geweest om die broek tot hotpants te benoemen, maar in dit geval was het alles behalve hot. Het viel nu ook op dat ze de broek zo hoog mogelijk op had getrokken zodat er nog iets opviel. Buik nummer twee vormde zich vanaf net onder de broekrand tot het einde van haar bovenlichaam. De kracht van de knoop van haar broek was onvoorstelbaar, maar de ritssluiting had het niet meer. Deze was al enige tijd geleden open geknapt waardoor een gelige onderbroek zichtbaar was. Haar bovenbenen hadden een omvang welke ontzettend veel breder was dan mijn middel en haar kuitpartijen wonnen het ook van mijn dijbenen.

Deze vrouw was het meest afgrijselijke dat ik ooit heb mogen aanschouwen, maar des te dichterbij ze kwam, des te repulsiever werd het. Ik ontdekte een lichte baardgroei en zelfs haar ontblote buik leek een laagje haar te hebben. Haar gebit was ook beter zichtbaar dan voorheen, want haar mond stond ver open om lucht tot zich te nemen. Dit gebit, daar was bijna niets meer van over. De bruinige dingen in haar mond moesten voor tanden doorgaan en leken behoorlijk aangetast door de enorme hoeveelheid suikers die deze vrouw blijkbaar tot zich had genomen in haar leven. Al hijgend, puffend en zwetend kwam ze nader en leek ze weldegelijk op het bankje af te lopen. Ik panikeerde, pakte mijn jas en zette het op een lopen. Nu, achttien maanden in therapie later, gaat het wel weer.


Lees meer...




Auteur: Timsalabim | Reacties: 3
Categorie: Koude koffie | Geplaatst: 2008-12-04 00:01
Afdrukken | Eigen verhaal inzenden?






Help Me

Heb adem tekort
maar ik adem te veel

Het leven is te kort
maar soms veel te veel

Je helpt me nooit
maar echt heel erg veel

Gewoon,
door er te zijn

Jezelf te zijn.


Lees meer...




Auteur: GoodbyeEnemyAirship | Reacties: 0
Categorie: Poëzie | Geplaatst: 2008-12-03 23:59
Afdrukken | Eigen verhaal inzenden?






Engerd

Ik vind hem eng

Hij lacht raar
En loopt een beetje gek

Steekt zijn tong altijd uit
En praat niet normaal

Hij is altijd blij
En heeft geen mooi gezicht

En hij is vast ook niet goed bij zijn hoofd

Denk ik.


Lees meer...




Auteur: GoodbyeEnemyAirship | Reacties: 0
Categorie: Poëzie | Geplaatst: 2008-12-03 23:58
Afdrukken | Eigen verhaal inzenden?






Volgende